Sözcü TV’ye Gelen Yolun Taşlarını Kim, Nasıl Ne Zaman döşedi? Gazetecilik Bitti Mi?

Yavuz Baydar
18 Kasım 2026

Önce özgürlükler gitti, tek tek gazetecilerin kriminalize edilmesine Gezi’den itibaren medya kuruluşlarını imha hamleleri eklendi. Çoğulculuk da bitti. Gazetecilik de...
Halk TV Yönetim Kurulu Başkanı Cafer Mahiroğlu Sözcü TV’ye operasyon ve kayyım atanmasının ardından bir açıklama yapmış. Kısmen aktarayım:
“Her şey önce TELE 1’e yönelik operasyonla başladı. Ardından.. Halk TV’ye kayyum atanması yaşandı. O gün yaşananların gerçek boyutu yeterince görülebilseydi belki de bugün Sözcü’ye yönelik operasyonu konuşuyor olmayacaktık.
Ben de TELE 1’e yönelik operasyona karşı yeterince güçlü bir ses çıkaramadım. Bunu da kendi adıma bir eksiklik olarak görüyorum.
Artık herkesin şapkasını önüne koyup düşünme zamanı.
Çünkü mesele artık yalnızca bir televizyon kanalı, bir gazeteci ya da bir medya kuruluşu meselesi değildir. Mesele, toplumun haber alma hakkı ve demokrasinin geleceğidir.
..Korkarım ki bugün birbirimizin sesine sahip çıkmazsak, yarın hep birlikte söyleyecek sözümüzün bile kalmadığı bir noktaya geleceğiz. Unutmayalım: Bugün başkasının susturulmasına sessiz kalanlar, yarın kendi seslerini duyuracak kimseyi bulamayabilirler.”
Mahiroğlu’nun iğneyi kendisine batırması takdire şayan. Ama diğer sözlerine dair söylenecekler var. Önemli, çünkü meselenin tespitindeki optik yanılgıda yalnız da değil; bir klişeyi tekrarlıyor sadece.
Her şey TELE 1’e operasyonla başlamadı.
Mahir Bey, meslektaşım Sedat Ergin’i veya muhalefetin mevcut ve eski milletvekilleri Mahmut Tanal, Barış Yarkadaş, Eren Erdem ve Şenal Sarıhan’ı arasaydı; yazar Aslı Erdoğan’la veya Şebnem Korur Fincancı’yla konuşsaydı, fikrini değiştirebilirdi.
Neden?
Hatırlamazsak olmaz.

Geçmişe dönerek anlatayım:
6 Eylül 2015. AKP Gençlik Kolları Başkanı Abdürrahim Boynukalın’ın peşinden sürüklediği 150–200 kişilik bir lumpen güruh, Hürriyet gazetesinin Bağcılar’daki merkezinin önünde toplanıyor. Bariyerleri aşarak bahçeye giriyor, güvenlik görevlilerine saldırıyor, giriş kapısının camlarını taş ve sopalarla kırıyorlar. Sonra içeri dalıp cam çerçeve ne varsa indiriyor, tam bir vandalizm sergiliyorlar. Gazete çalışanları korku içinde üst katlara sığınıyor.
Daha sonra ortaya çıkan görüntülerde, Boynukalın’ın “gazetecileri geçmişte dövmemiş olmaktan pişmanlık duyduğunu” ifade eden sözleri de yer alıyor. İlk saldırıdan henüz 48 saat geçmeden, 8 Eylül akşamı ikinci bir grup geliyor. Taş ve sopalarla giriş kapısı kırılıyor, zemin katta bir vandalizm daha yaşanıyor.
O sırada gazete yayın yönetmeni olan Sedat Ergin’in valiyle görüşme çabaları da saldırıyı engellemeye yetmiyor.
Peki, sebep? Hürriyet, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 7 Haziran 2015 seçimlerinden sonra Kürt illerinde artan şiddet olaylarına ilişkin açıklamalarını Twitter üzerinden haberleştirmişti. Erdoğan da gazeteyi sözlerini yanlış aktarmakla suçlamıştı. Hükümete yakın yorumcular ve AKP destekçileri sosyal medyada gazeteyi hedef alan bir kampanya başlatmışlardı.
28 Ekim 2015. İstanbul Mecidiyeköy’deki Koza/İpek Medya Grubu binasına sabahın erken saatlerinde yoğun polis baskını. İçerde canlı yayın sürerken polis var gücüyle kapıları kırmaya çalışıyor. Bunu engellemeye çalışanlar arasında, gelişmeleri önceden haber alarak hızla oraya gelmiş olan ve “duvar ören” CHP milletvekilleri Tanal, Yarkadaş ve Erdem var. Sarıhan da sonradan katılıyor. Polis Kanaltürk TV ve Bugün TV binasına girerek içerisini adım adım “fethediyor” ve bu eylem canlı yayında dakika dakika belgeleniyor. Medya grubuna iktidar el koyuyor.
4 Mart 2016. İstanbul Sulh Ceza Hâkimliği’nin Feza Medya Grubu’na kayyım atanmasına karar vermesinin ardından polis aynı akşam gazetenin binasına giriyor. Dışarıda toplanan protestocular göz yaşartıcı gazla dağıtılıyor. Bu medya grubuna da iktidar el koyuyor.
16 Ağustos 2016. İstanbul Sulh Ceza Hâkimliği Özgür Gündem gazetesinin geçici olarak kapatılmasına karar veriyor. Gerekçe: PKK propagandası yapmak, “PKK’nin yayın organı gibi hareket etmek ve devletin birlik ve bütünlüğünü bozmayı amaçlayan yayınlar yapmak.” Baskının ardından 24 kişi gözaltına alınıyor; yazarlar Aslı Erdoğan, Necmiye Alpay ile editör İnan Kızılkaya tutuklanıyor. Gazete darbe girişiminin ardından kapatılıyor.
Bu dört örnek meramı anlatmak için yeterince sarih olmalı.
Öyle “her şey yeni başlamadı”.
Geçmişi var ve dallı budaklı.

Hürriyet gazetesine saldırı. 7 Eylül 2015.
Türkiye’de balık hafıza yaygın bir ruh halini anlatır. “Seçmeci unutkanlık ve seçmeci hatırlama” hali de.
Dolayısıyla her sillede ve darbede milatı öne çektikçe, meselenin kök sebeplerinin önüne de set çekmiş oluruz. “Bize olanlar” her zaman olanların miladı olmuyor.
Yine aynı terane yaşanıyor.
Aslında pek çok şey Gezi sırasında, 2013’te başladı. Dönemin başbakanı Erdoğan o günlerde epeydir bildiği bir şeyi uygulamaya koydu: Popüler TV haber kanallarını tehditle ve patron rızasını da sağlayarak zapt-u rapt altına almak. Bildiği şuydu: Toplumun yüzde 90’ına yakınının haberleri izlediği ana mecra TV’ydi. Bu alanı kontrol altına alan, büyük ölçüde algıyı da kontrol altına alıyordu.
Şahenk, Ciner ve Doğan’ın; çok kısa süre sonra —o zamanlar hâlâ ittifak içinde olduğu— Gülen medyası yönetiminin de rıza ve iş birliğiyle işi becerdi Erdoğan. Taksim’de kıyamet koparken, paralel bir gelişme de telefonlarda yaşanıyordu.
Gezi günlerinde Sabah’ta ombudsman olarak bu işbirliğinin “patron medyası”nda nasıl kurgulandığına bizzat şahit oldum ve mesleki kaygılarım gereği, olduğu gibi New York Times’a yazdım. Yazı burada.
Hemen ardından da bu yazı gerekçesiyle kovuldum.

İzleyici NTV’nin Gezi olayları ile ilgili otosansürünü protesto ediyor. Haziran 2013
O günlerde ayrıca TC tarihinin ilk ve tek okur/izleyici protestosu oldu. NTV’nin Gezi otosansürüne hiddetlenen hatırı sayılır bir izleyici grubu bina önünde toplandı, ardından önemli bir kısmı Şahenk’in sahibi olduğu bankadaki hesaplarını kapattı.
Gezi sonrası daha kolay hatırlanır. İktidar için “meydan boşalmıştı” ve bundan sonrası için medyanın ele geçirilmesi —muhalefetin zaafları da kıyasıya kullanılarak— son derece kolaylaşmıştı. Bunu 2014’te Harvard Kennedy School’da araştırmacı olarak bulunduğum sırada ayrıntılı olarak bir rapor haline de getirmiştim. O da burada.
Bu satırları okuyanlardan “ama her şey Gezi’den çok önce başladı!” itirazlarını duyar gibiyim. Doğru, 2004-2013 arasında çok sayıda gazeteci —ben de dahil— “mesleki inatları” nedeniyle işinden oldu, hapse atıldı. Korku cesareti yener hale geldi.
İşten atmalar hep kolaydı, çünkü ülkede sendikalı gazeteci oranı sadece yüzde sekiz! AKP, medyaya ceza içeren yasaları önceki iktidarlardan devraldı ve daha da berbat hale getirerek uyguladı, uyguluyor.

Koza/İpek Medya binasına polis baskını ve kapıda direnenler. 28 Ekim 2015
Ama Gezi öncesi ile sonrasının çok önemli bir farkı var: Önceleri bireysel veya gruplar olarak gazetecilere uygulanan cezai tedbirler Gezi ile bir büyük eşik atlayarak doğrudan medya kuruluşlarına yöneldi.
Bu çok daha kestirme bir yoldu çünkü. İktidar sertleştikçe iktidar mantığı bunu zaten gerektiriyordu. Artık geleneksel sermaye-bürokrasi-iktidar üçgeninde işleyen çarkta patronların rızası da yetersizdi. Gereken şey, kurumların tamamen fethedilmesi ve Dördüncü Kuvvet’in yürütmeye bağlanmasıydı.
Günahları sevaplarından çok olan Doğan ve Ciner bu yüzden çekilmek zorunda kaldılar. Az önce örneklerini verdiğim diğerleri ise kayyım atamalarıyla fethedildiler. Ve OHAL sırasında 3’ü haber ajansı, 45’i gazete, 17’si TV haber kanalı olmak üzere hemen her toplum kesimini temsil eden 200’e yakın kurum kapatıldı.
Sektör kurutuldu.

HalkTV’ye polis baskını. 14 Ekim 2026.
Medya —veya gazetecilik — üçlü sacayağı üzerine oturur:
Özgürlük, bağımsızlık ve çoğulculuk.
Kamu yararı adına habercilik ve yorumculuk bunun üzerinde kurulu bir profesyonel rekabetle yürürse kamu bundan yarar görür.
Oysa Türkiye’de gazetecilik, karşılıklı saygı ve mesleki dayanışmaya dayalı bir rekabet ortamı yerine nefret ve düşmanlık, partizan cepheleşme ve kutuplaşma ile işleyen, devlet güçlerinin bağımsızlığa hep müdahil olduğu bir savaş alanı olarak algılandı ve hep öyle işledi.
Hâlâ da öyle.
Asıl kabahat ve yanlışlık bizde. Saydığım örnekler yaşanırken diğer medya grupları ve gazeteciler, bırakın kayıtsız kalmayı, sevinç bile duymaktaydılar.
Meşrepleri farklı olanlara husumet beslendi. Gazeteci, sempati duyduğu ideolojileri birincil sayarak, o siyasi partilerden medet umar hale geldi. Önceleri sırtlarını patronlarına dayayarak mesleğin cılkını çıkaranlar belki mali olarak palazlandılar, ama bugün yaşanan medya katliamının tohumlarını da kısmen onlar ektiler.

Sözcü TV’ye polis baskını. 17 Kasım 2026.
Şimdi yolun sonuna mı geldik?
Bence öyle. Taşları biz döşedik.
Meslektaşım Candan Yıldız, “‘bu kadarı da yapılamaz’ denilen bütün eşikler aşıldı,” demiş. Tabii ki. Çünkü yıllarca “bunu da yapamazlar” demek, etkili bir muhalefet inşasından kaçmanın cümleye dökülmüş haliydi.
“Şaşırdık mı, hayır” lafı gibi.
Bunlar mırıltı hâlinde tekrarlanırken özgürlükler gitti, dokunulmayanlar ses etmedi, ta ki onların özgürlükleri de gidinceye kadar. Bağımsızlık zaten istisna idi, ama en azından çoğulculuk, haber gibi haberlerin, eleştirel yorumların yer bulmasını sağlıyordu, o da gitti. X kurumun köküne kibrit suyu ekilirken ses etmeyenler, sonunda aynı tecrübede buldular kendilerini. Ama artık ortada bir şey kalmamıştı.
Hâlâ var mı?
Eh, belki, küçük ihtimal.
Şimdi yük, YP’ye yakın Koza TV’de ve CHP’ye yakın KRT’de. Ama, nasıl ve nereye kadar?
Üzülerek söylemeliyim ki, onların kaderi de bıçak sırtında.
Artık gerçek ile kamu arasına iktidar kalın bir duvar örmüş durumda. Geri adım yok.
İran, Rusya veya Çin modeline doğru gidiyoruz.
Hangisi uyarsa o mu olacak.
Klişe ama son söz olsun: Sarı Öküz verilmeyecekti!
Yavuz BAYDAR

